۱۴:۵۸ - ۱۳۹۲/۰۶/۷

خاطرات خواندنی گل آقا از شهید رجایی

دوران وزارت ایشان هم زمانی بود که بعضی هنوز کراوات داشتند. یکی از آنها پرسید: “اگر ما در اینجا نتوانیم بر اساس رأی اکثریت عمل کنیم پس تکلیف مسئله دموکراسی چه می شود؟” آقای رجایی گفت: “اگر تصمیمی که شما می گیرید با آن چیزی که اسلام گفته مغایرت داشته باشد و همه شما هم به این رأی موافق بدهید و نظرتان این باشد که من بر اساس رأی اکثریت آن را انجام بدهم هرگز این کار را نمی کنم. چون در این مورد اسلام نظرش این است که اختلاط نباشد، من اجرا نمی کنم.”

مرحوم صابری در کنار شهید رجایی

مرحوم صابری در کنار شهید رجایی

مبارزه (رسانه تحلیلی خبری دانشجویان خط امام): مرحوم کیومرث صابری فومنی معروف به «گل آقا» برای مردم ما شخصیتی شناخته شده است.جالب است بدانیم که وی سالیان سال با شهید رجایی همکار بوده است (از زمان تدریس در یک مدرسه گرفته تا زمان وزارت آموزش و پرورش شهید رجایی و بعد هم نخست وزیری و ریاست جمهوری شهید رجایی) و در تمام این مدت رابطه ای نزدیک با ایشان داشته و لذا خاطرات تلخ و شیرین فراوانی از وی دارد. در سالروز شهادت شهید رجایی، برخی از خاطرات گل آقا در همین باب را مرور می کنیم:

«زمانی که رجایی از پنجره اتاق من نگاه می کرد (چون مشرف به اتاق بنی صدر بود) خدا می داند آنجا هم من اشک این مرد را دیده ام. هنوز نگفته ام. فقط برای بهشتی من اشکش را دیده ام. گریه کرد. گفت: “من چه کار کنم از دست او [بنی صدر] که نه تقوی دارد، نه دین دارد، نه راست می گوید.”

گفتم: “ببین این مملکت امام زمان است رجایی. اگر ما سقوط کنیم یعنی اینکه ما هم باطل بوده ایم. اگر امام بر حق است، این بنی صدر سقوط خواهدکرد” و کرد.» (خاطرات گل آقا، نشر عروج، صفحات ۳۴ و۳۵)

***

«در یکی از جمعه های اردیبهشت ماه ۶۰، همراه شهید رجایی به قم رفتیم. … دم در صحن، از اتومبیل پیاده شدیم. تا لحظه ای که رجایی از در وارد نشده بود، توجه هیچ کس به او جلب نشد. داخل جمعیت شده بود و داشت می رفت، ما نیز همراه او. تازه از در داخل شده بودیم که کسی یک خرده او را شناخت و به صدای بلند گفت: صل علی محمد یار امام خوش آمد. یک باره موج جمعیت رجایی را از جا کند و برد و برد و ما را به دنبال او. چند قدمی نرفته بودم که صادق [یکی از همراهان] از پشت یقه کتم را گرفت و کشید. در یک لحظه موج جمعیت رفت و من و صادق باقی ماندیم. التهاب و شوق بودن با جمعیت، مرا از توجه به واقعیت باز داشته بود. یک بار با جمعیت و همراه رجایی رفته بودم و نزدیک بود زیر دست و پا بمانم. از آن روز به بعد، همین که جمعیت به طرف رجایی می آمد، من از صحنه می گریختم!

آن روز هم برای اینکه عقب نمانیم، قبل از بازگشت رجایی از حرم، به داخل اتومبیل پناه بردیم. دقایقی بعد، جمعیت انبوه، رجایی را تا دم در ماشین آورد. وقتی رجایی به داخل ماشین آمد، عرق کرده و خسته بود. هر کس می خواست او را ببوسد، دستش را بگیرد و خود را به او برساند. جمعیت چندین هزار نفری همه چنین توقعی داشتند و عجیب بود که رجایی هم از این کار بدش نمی آمد!

در داخل اتومبیل به او گفتم: “اگر این وضع ادامه پیدا کند و شما هر جا که می روید، اینطور لای جمعیت منگنه می شوید، دست و پای سالم برایتان باقی نخواهد ماند.” همان طور که نفس نفس می زد گفت: “چند نفر دستم را گرفته بودند و به طرف خود می کشیدند، جمعیت هم مرا به طرف دیگر می برد. در یک لحظه احساس کردم که دستم دارد از شانه ام کنده می شود.” گفتم: “اگر چند محافظ بین شما و جمعیت حائل شوند، شما از مردم جدا می شوید و این وضع پیش نمی آید.” گفت: بی دست هم می شود زندگی کرد، ولی بی مردم نمی شود. » (خاطرات گل آقا، صفحات ۱۱۱ تا ۱۱۳)

***

«یک بار با آقای رجایی به کرمانشاه رفته بودیم و از آنجا می خواستیم به سنندج برویم وقتی آماده حرکت شدیم چون می خواستند همه ما را مسلّح کنند از جمله به من هم یک کلت داده بودند. آقای رجایی به شوخی به آنها گفت: “آقا این کلت را از صابری بگیرید. او یک مرغ را هم نمی تواند بکشد. ضد انقلاب بدون اسلحه می آید و اسلحه اش را از دستش می گیرد و با آن ما را می کشد.” آنها هم باور کردند و اسلحه را از من گرفتند!» (خاطرات گل آقا، صفحه ۱۱۶)

***

«آقای رجایی خیلی پرکار بود. به دلیل اینکه از اول صبح کارش را شروع می کرد و در طول روز هیچ استراحتی نداشت در جلساتی که بعد از ظهر با معاونان و مسئولان وزارتخانه [آموزش و پرورش] داشت گاه از فرط خستگی حالت چرت به او دست می داد که مشاهده آن برای دیگران صورت خوشی نداشت. این امر ما را وادار کرد تا در نخست وزیری در اتاق مجاور کارش که یک اتاق کوچک بود برای او یک موقعیتی ایجاد کنیم که دقایقی استراحت بکند، چون از آن طرف هم گاه تا پاسی از شب جلسات او ادامه داشت.

من به دلیل اینکه خیلی با او نزدیک و صمیمی بودم تا ایشان داخل اتاق می رفت که استراحت کند درب را از پشت می بستم. گاهی وقت ها به در می زد که آقا من کار دارم! می گفتم: “کار داشته باشی یا نداشته باشی در قفل است و باید نیم ساعت بخوابی!”

بعد از دو سه روز که دید مسئله خیلی جدی است و من نمی گذارم کسی در راباز کند یک روز آمد و به من گفت: “آقای صابری این بازی ها چیه که با من می کنی؟” گفتم: “در وزارت آموزش و پرورش با شما بودم شما دراین ساعت یک چرتی بهتان دست می دهد نیم ساعت تمام کارها را تعطیل کنید و این نیم ساعت را بخوابید.”

البته اول برای ایشان خیلی سخت بود که حتی همین نیم ساعت را هم کار نکنند ولی بعد وقتی اثراتش را دید که در جلسات خیلی سرحال است گفت: “خدا پدرت را بیامرزد چه راه حل خوبی پیشنهاد کردی!”

با این حال من با عاطفه زیادی که نسبت به ایشان داشتم باز کماکان در را به روی او قفل می کردم چون می دانستم آدمی است که به دلیل تعهدی که دارد و تکلیفی که احساس می کند، نفس وجود کار برایش وسوسه انگیز است و اگر کوتاه بیایم فکر می کند در این نیم ساعت استراحت کارها تعطیل می شود و دوباره قید خواب را می زند، لذا در را می بستم و کلید را هم با خودم می بردم. ایشان هم که عملاً می دید در بسته است و کسی جز من که با او خصوصی و مشاور فرهنگی مطبوعاتی اش بودم کلید ندارد با خود می گفت که حالا که در بسته است بهتر است بخوابم.» (خاطرات گل آقا، صفحات ۱۳۵و ۱۳۶)

***

«یک روز آقای رجایی به من آیفون زد و گفت: “صابری، فوری بیا اتاق من کارت دارم.” من گفتم یا اباالفضل مگر چه اتفاقی افتاده که این طور مرا احضار می کند. تا رفتم گفت: “جواد شریفی را بگو برود بیرون [یعنی اخراج است].” حالا جواد شریفی کسی است که دوست قبل از انقلاب آقای رجایی است و در نخست وزیری به عشق او آمده و همکاری می کند و هر کاری را که آقای رجایی به او می سپرد مثل آچار فرانسه عمل می کرد و انجام می داد و خیلی احترام آقای رجایی را داشت.

پرسیدم: “چی شده؟” گفت: “امروز چیزی شنیده ام که دیگر تعادلم به هم خورده است.” پرسیدم: “چی شنیده اید؟” گفت: “امروز به این آبدارچی گفته یک چایی ببر برای آقا!” گفتم: “حالا یک بار گفته طوری نیست.” گفت: “نه، قبلاً هم شنیده ام که چند بار گفته است.” بعد گفت: “آقا، مرتضی علی است، آقا، امام خمینی است نه من!”

من هم گفتم: “به او می گویم دیگر نگوید، حالا چرا از نخست وزیری اخراجش بکنیم!” بعد رفتم به جواد گفتم: جواد مواظب باش از این چیزها نگو چون آقای رجایی خیلی حساس است.» (خاطرات گل آقا، صفحات ۱۱۵ و ۱۱۶)

***

«در یکی از جلسلات مدیران کل استان وزارت آموزش و پرورش با آقای رجایی … بحث جلسه بر سر این بود که حالا که ما در بعضی از نقاط کشورنمی توانیم مدارس پسرانه و دخترانه را از هم تفکیک کنیم در این نقاط که مشکلات خاصی هست دختر ها و پسرها توی یک کلاس درس بخوانند. یکی از آقایان گفت: “خوب است چون این جور ی از بحث نتیجه گیری نمی کنیم، رأی گیری کنیم.” آقای رجایی … گفت: “چه می کنید؟” گفتم: “می خواهیم رأی بگیریم.” پرسید: “که چه بشود؟” گفتم: “تا هرچه اکثریت نظر داشت همان کار را بکنیم.” گفت: “آمدیم شما رأی گرفتید و اکثریت هم گفتند بله، من که این را اجرا نمی کنم.”

دوران وزارت ایشان هم زمانی بود که بعضی هنوز کراوات داشتند. یکی از آنها پرسید: “اگر ما در اینجا نتوانیم بر اساس رأی اکثریت عمل کنیم پس تکلیف مسئله دموکراسی چه می شود؟” آقای رجایی گفت: “اگر تصمیمی که شما می گیرید با آن چیزی که اسلام گفته مغایرت داشته باشد و همه شما هم به این رأی موافق بدهید و نظرتان این باشدکه من بر اساس رأی اکثریت آن را انجام بدهم هرگز این کار را نمی کنم. چون در این مورد اسلام نظرش این است که اختلاط نباشد، من اجرا نمی کنم و شما هم بهتر است به جای رأی گیری فکرهایتان را به کار بیندازید و راه حل پیدا کنید.”

… پس از این اعلام نظر بعضی از مدیرکل ها به هم نگاهی کردند و گفتند این جوری که نمی شود کار کرد و استعفا دادند ورفتند.» (خاطرات گل آقا، صفحات ۱۲۹ و ۱۳۰)

***

یک بار که با آقای رجایی به نخست وزیری می آمدیم، پیرمردی که معلوم بود مدتی به انتظار ورود ایشان نشسته تا دید آقای رجایی دارد می آید در حالی که گریه می کرد جلو آمد و به آقای رجایی گفت: “آقای نخست وزیر، بچه من در آمریکا مرده است، من چند هزار دلار پول می خواهم و معادل ریالی اش را هم پرداخت می کنم تا جنازه او را بیاورم و در ایران دفن کنم.” آقای رجایی گفت: “من نمی توانم این کار را بکنم.”

آن مرد بحث زیادی کرد و خیلی هم اشک ریخت که دل من هم به حالش سوخت. آقای رجایی به اوگفت: “ببین آقا جان اگر من اینجا باشم و تو بخواهی همه اش حرفت را بزنی نه مشکل تو حل می شود نه مشکل این مملکت. بچه تو عزیز است و من به تو تسلیت می گویم به هر حال رفته و در آنجا مرحوم شده، بگویید همانجا او را دفن کنند.” بعد به او گفت: “آقا خدا شاهد است در این وقتی که تو با من داری صحبت می کنی از جبهه به من تلفن کرده اند که عراق به بچه های ما حمله کرده و عده ای شهید شده و جنازه آنها مانده و نتوانسته اند جنازه ها را عقب بیاورند و از من سؤال کردند چه کار کنیم گفتم همان جا دفنشان کنید.” بعد به آن پیرمرد گفت: “تو هم بگذار فرزندت را همانجا دفن کنند” و ادامه داد: “متأسفانه من که از خودم پولی ندارم که به تو بدهم و این پولی هم که در اختیار من است پول من نیست که به تو بدهم.”

پیرمرد هم خیلی تند شد و خیلی پرخاش کردکه شما چه دینی دارید؟ شمابی دین هستید. آقای رجایی هم که تحمل زیادی در این جور مواقع داشت هیچ پاسخی به او نداد. من به پاسدارها اشاره کردم ایشان را ببرند که نخست وزیر مملکت این قدر توهین ها را تحمل نکند.

… به سراغ پیرمرد آمدم و گفتم: “بابا جان چیه؟” او هم چند دقیقه نشست و گریه کرد و با من درد دل کرد. من هم احساساتی هستم. پس از اینکه صحب هایش را شنیدم به او گفتم: “اگر من نتوانم این کار را بکنم هیچ کس دیگری نمی تواند برای تو کاری بکند. بگذار من بروم پیش آقای رجایی و مسئله را حل کنم.”

رفتم پیش آقای رجایی گفتم: “آقای رجایی این پیرمرد ده هزار دلار بیشتر نمی خواهد. بچه اش مرده است خب به او بدهید.” گفت: “آقای صابری تو چه فکر می کنی؟ فکر کرده ای اگر من به او جواب منفی دادم به تو جواب مثبت می دهم؟ اگر حل این مشکل راهی داشت که به او می دادم. مگر تو با او چه فرقی برای من می کنی؟”

گفتم: “یعنی من ده هزار دلار برای تو ارزش ندارم؟” گفت: “تو ده ملیون دلار برایم ارزش داری اصلاً من قربان تو می روم.” گفتم: “خب حالا که این طور است پس ده هزار دلار را می دهی؟” تا گفت نه، من احساساتی شدم و گفتم: “پس ما بگذاریم و برویم بهتر است.”

حقیقتش این است که می خواستم با این جملات او را تحت فشار قرار بدهم که با توجه به رفاقت دیرینه و موقعیتی که در پیش او داشتم مبلغ مورد نظر آن پیرمرد را حداقل به خاطرحرمت من بدهد ولی دیدم زیر بار من هم نرفت.

پیش پیر مرد بازگشتم و گفتم: “بابا جان برو بچه ات را همانجا در خارج دفن کن، نمی شود این مبلغ را از آقای رجایی گرفت.” او هم چند تا فحش به من داد و رفت. من دوباره آمدم پیش آقای رجایی و گفتم اینطور شد. گفت: بنشین. صابری تو کم داری و هنوز ساخته نشده ای. بعد از نماز بیا بنشین کمی با تو صحبت کنم. تو کم داری و باید ساخته بشوی.» (خاطرات گل آقا، صفحات ۱۴۰ تا ۱۴۲)

منبع: مشرق

:::

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*

- 5 = 3