۰۹:۰۱ - ۱۳۹۲/۰۲/۲۱ گزارشی از نسیان نام و راه شهدای دانشجو:

شهدایی که نامشان از بایگانی هم حذف شده

در دوران اصلاحات، شهدای دانشجو اجر و قرب بیشتری داشتند تا امروز. هرچه باشد بسیاری از مدیران دانشگاه در زمان اصلاحات، فعالان سابق انجمن های اسلامی دانشجویان و دفتر تحکیم وحدت بودند که با آن شهدا همکار و همرزم بودند.

13920218164210838494254«مبارزه» (رسانه تحلیلی خبری دانشجویان خط امام) – رضا نساجی

۱-       هجده اردیبهشت سالروز آزادسازی هویزه بود. جایی که جمعی از دانشجویان مسلمان پیرو خط امام(تسخیرکنندگان لانه جاسوسی امریکا) و انجمن های اسلامی دانشجویان همچون شهید «حسین علم الهدی» (که از شهدای سازمان مجاهدین انقلاب هم هست)، شهید «محمد فاضل»، شهید «علی حاتمی» و.. در آنجا مظلومانه به شهادت رسیدند.

در سالگرد آزادسازی هویزه می بایست برنامه های یادبود در دانشگاه ها برگزار می شد که متأسفانه امسال هم هیچ خبری نبود. مخصوصا که بدانیم اردیبهشت ماه یادآور شهادت چند تن از دانشجویان مسلمان پیرو خط امام و انجمن های اسلامی دانشجویان همچون شهید «غلامحسین بسطامی»(۷ اردیبهشت)، «محسن وزوایی»(۱۰ اردیبهشت) و «حسین شوریده»(۱۴ اردیبهشت) است. هر کدام از این شهدا به جز فعالیت در دانشگاه و انجمن اسلامی، در تاسیس نهادهای انقلابی همچون جهادسازندگی، جهاددانشگاهی و سپاه پاسداران فعالیت هایی داشته و در دوران دفاع مقدس مسدولیت های مهمی داشته اند. اما کدام یک از آنها در دانشگاه هابشان مورد تجلیل قرار می گیرند.

۲-       روز ۱۶ اردیبهشت سالگرد شهادت شهید «مجید شریف واقفی» از رهبران مسلمان سازمان مجاهدین خبلق و معدود افرادی است که در مقابل استحاله ایدئولوزِک سازمان مقاومت کرد تا اینکه به دست تروریست های مارکسیست سازمان به شهادت رسید. شهید شریف واقفی هم عضو انجمن اسلامی دانشگاه آریامهر بوده و بعد از انقلاب این دانشگاه به نام او به نام «دانشگاه صنعتی شریف» مزین شده است. اما آیا در دانشگاه شریف که برای درگذشت استیو جابز(بنیانگذار شرکت اپل) خرما پخش می کردند، برای شهید شریف واقفی مراسمی برگزار می شود؟

چند نفر از دانشجویان درباره شهدای این دانشگاه که تصویر چند تن از آنان در ورودی دانشگاه رسم شده اطلاع دارند؟

کافی است سری به سایت دانشگاه صنعتی شریف بزنید. اسامی روسای این دانشگاه در زمان محمدرضا شاه وجود دارد اما اسامی شهدای آن نه!

در سایت معاونت فرهنگی و اجتماعی دانشگاه هم چیزی نیست. سایت ایثارگران دانشگاه هم که کار نمی کند. سایت بسیج دانشجویی هم که از دسترس خارج است.

در چنین شرایطی غربت شهدای دانشجوی دانشگاه شریف تعجب آور نخواهد بود.

۳-       امروز ۲۱ اردیبهشت؛ سالگرد شهادت عموی بنده است: دانشجوی شهید «رضا نساجی زواره» که در جریان عملیات بیت المقدس(آزادسازی خرمشهر) در سن ۲۳ سالگی در منطقه شلمچه شهید شد. اوایل ورود به دانشگاه در سال ۸۳ که مصادف بود با سال پایانی مدیریت اصلاحات در کشور و دانشگاه ها، به سایت دانشگاه ارومیه سر زدم تا ببینم اثری از عموی من در آنجا هست یا نه. اسامی شهدا به همراه شماره دانشجویی شان (که پنج رقمی بود) وجود داشت. چد سال بعد که تصادفا دوباره به آن سایت سر زدم مشاهده کردم که سایت تغییر کرده و اسامی شهدا حذف شده است. امروز هم که پس از چند سال مجددا مراجعه کردم دیدم همچنان اثری از شهدای دانشجوی دانشگاه نه تنها در سایت دانشگاه که در سایت «نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه ارومیه» هم نیست.

البته طبق معمول نماد و یادمان برای شهدا ساخته شده و مسئولین وزارت علوم با آن عکس یادگاری دارند، اما از اسم و رسم شهدا هیچ خبری نیست. 

۴-       در دوران دانشجویی در دانشگاه سیستان و بلوچستان، با شهیدی به نام «احسان پارسی» آشنا شدم که از موسسین انجمن اسلامی دانشویان دانشگاه در سال ۵۸ و فعالان انقلاب فرهنگی در آن دانشگاه بوده است. او که پس از تعطیلی دانشگاه ها به جمع یاران شهید چمران پیوسته بود، نهایتا در جریان عملیاتی برای یاری مجاهدین مسلمان افغانستان مقابل اشغالگران ارتش سرخ شوری به شهادت می رسد. درباره این شهید و دیگر شهدای دانشگاه سیستان و بلوچستان هیچگونه اطلاعاتی در سایت دانشگاه وجود نداشت و تحقیقات مفصل من هم تنها به کمک ستاد ایثارگران دانشگاه شروع شد و یکی از اعضای هیئت علمی دانشگاه که پیشتر خود دانشجو و عضو انجمن اسلامی همان دانشگاه بود. جالب است که هیچ مدرک و مجله و مستندی درباره این شهید در بایگانی های رسمی دانشگاه وجود ندارد یا اگر وجود داشته باشد قابل دسترسی نیست.

همین الان هم در سایت دانشگاه چیزی به نام شهدای دانشجو وجود ندارد، در حالی که شهدای مجاهدی چون شهید پارسی در آن دانشگاه پرورش یافته اند. همچنین استاد شهیدی به نام «مهندس ولی الله نیکبخت» در آن دانشگاه تدریس و مسئولیت داشته که توسط اشرار ضدانقلاب استان به شهادت رسیده است.

۵-    در دوران دفاع مقدس، دفاتر انجمن های اسلامی دانشجویات محل ثبت نام دانشجویان برای اعزام به جبهه بود. خود اعضای انجمن اسلامی فعال ترین نیروهای رزمنده دانشگاه بودند. در برخی دانشگاه ها اساتید و مدیران غیرانقلابی هم حضور داشتند که مخالف حضور دانشجویان در جبهه ها به بهانه تضعیف موقعیت علمی دانشگاه بوده و حتی با دانشجویان رزمنده برخوردهای شدیدی انجام می دادند. در یک مورد در سال ۶۶ میان انجمن اسلامی دانشگاه تبریز و رئیس وقت دانشگاه درگیری هایی رخ داد؛ چراکه رئیس دانشگاه یکی از فعال ترین اعضای انجمن اسلامی را که چندی بعد به شهادت رسید، به دلیل حضور در جبهه از دانشگاه اخراج کرده بود. امروز اما اگر سری به سایت دانشگاه تبریز  بزنیم، هیچ اثری از آن شهید و دیگر شهدای دانشگاه نخواهیم دید. در این سایت درباره تاریخ شهر تبریز و تاریخچه دانشگاه مطالبی هست اما گویی شهدا هیچ نقشی در تاریخ آن نداشته اند.

۶- به سایت دانشگاه اصفهان می روم. قسمتی از سایت متعلق به «دفتر ستاد شاهد» دانشگاه است، اما نامی از شهدای دانشجو در آن وجود ندارد. در بخش های دیگر همینطور؛ مثلا در منوی دفتر نهاد رهبری دانشگاه. در منوی بسیج دانشجویی دانشگاه هم اسامی شهدا نیست. جالب است که بسیج دانشجویی واحدی به نام «پژوهشکده علوم انسانی شهید علم الهدی» تآسیس کرده که به نام یکی از دانشجویان شهید پیرو خط امام است. اما فقط نام اوست و لاغیر!

بنابراین شما در سایت دانشگاه اصفهان، با شهر اصفهان آشنا خواهید شد اما با شهدای دانشگاه اصفهان نه!

در سایت دانشگاه صنعتی اصفهان هم اثری از آثار شهدا نمی بینیم. در سایت نهاد رهبری دانشگاه هم که طبق معمول اولویت با «ازدواج دانشجویی» است! در سایت اداره کل امور فرهنگی دانشگاه هم که نیست.  

دانشگاه علوم پزشکی اصفهان هم به همین صورت است. در سایت نهاد رهبری خبری نیست. معاونت فرهنگی دانشگاه هم همین طور، فقط یک فایل پی دی اف برای تقدیر از شهدا به اسم دبیر ستاد شاهد و ایثارگر دانشگاه وجود دارد و بس!

۷-  بعد می روم به سایت «نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها» که بانک شهدای دانشجو با عنوان «شاهدان دانشگاه»در آن وجود دارد. 

نام شهید «رضا نساجی» را جستجو می کنم و شهید «عباس کریمیان» (همان دانشجوی دانشگاه تبریز که به دلیل حضور در جبهه، اخراج شده بود) سیستم جستجو اصلا کار نمی کند. ظاهرا سیستم جستجو تنها بر اساس حرف اول نام شهدا کار می کند که آنهم در کل شاید کمتر از اسم شهید ۱۰ برای هر حرف را شامل می شود.

این گزارشی است از شهدای دانشجوی ما. حال با این وضع چه انتظاری از دانشجویان می رود که شهدای دانشجو را بشناسند؟ چه انتظار هست که دانشجویان دانشگاه های شریف، تهران، تربیت معلم، علم و صنعت و شهید بهشتی که در تسخیر لانه جاسوسی و انقلاب فرهنگی مشارکت داشتند، ۳۲ شهید تسخیر لانه جاسوسی را بشناسند؟ چه انتظاری هست که دانشجویان دانشگاه امیرکبیر درباره استاد شهید «کامران نجات اللهی» چیزی بدانند؟

بنا به تجربه کاری و تحقیقات مفصلی که روی شهدای دانشجو انجام داده ام به این نتیجه رسیده ام که در دوران اصلاحات، شهدای دانشجو اجر و قرب بیشتری داشتند تا امروز. هرچه باشد بسیاری از مدیران دانشگاه در زمان اصلاحات، فعالان سابق انجمن های اسلامی دانشجویان و دفتر تحکیم وحدت بودند که با آن شهدا همکار و همرزم بودند. اساسا در دهه شصت برای عضویت در شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، سابقه شش ماه حضور فعال در جبهه لازم بود و «واحد جنگ» در اساسنامه تشکیلات انجمن های اسلامی و اتحادیه(دفتر تحکیم وحدت) وجود داشت. اما آنچه شاهد هستیم آنست که برخلاف دوران اصلاحات که بسیاری از مدیران دانشگاهی بچه های خط امامی و انجمن اسلامی دهه شصت و هفتاد بودند، امروز کسانی در عرصه مدیریت وزارت علوم، بهداشت و دانشگاه های زیرمجموعه حضور دارند که نه سابقه فعالیت چندانی در تشکل های دانشجویی دارند نه سابقه حضور در جبهه. به عنوان مثال در این وزارتخانه جشنواره تئاتری برگزار می شود که جوایز آن به نام چهره های تئاتر روشنفکری است نه شهدای تئاتر همچون شهید حسین قشقایی!

با وجود چنین مدیرانی طبیعی است که نام شهدا از سایت اطلاع رسانی دانشگاه ها هم حذف شود چه برسد به اندیشه آنها. بسیاری از آنان برخواسته از دانشگاه امام صادق(ع) هستند که مسئولان آن در دهه شصت مانع از تشکیل انجمن اسلامی و هر تشکل دانشجویی دیگر می شدند و حتی دانشجویان را از شرکت در دفاع مقدس هم باز می داشتند! چنانچه یکی از همان اساتید و مدیران هنوز هم به اقدامات آن روز خود افتخار می کند!

در چنین شرایطی طبیعی است که نام شهدا در معرض نسیان و فراموش قرار گیرد. اگر هم می بینیم هر از گاهی چند تن از شهدای گمنام را در دانشگاه ها تدفین می کنند، حرکتی است که با اراده تشکلهای دانشجویی و حمایت های بیرونی صورت می گیرد و گرنه بسیاری از مدیران دانشگاه ها یا اساسا مخالف اند یا محافظه کاری شان اجازه نمی دهد چنین اقدامات مناقشه برانگیزی انجام دهند. اگر کسی این استدلال را نمی پذیرد سری به وزارت علوم، دانشگاه ها و یا لااقل سایت های دانشگاه های کشور بزند تا بداند در آنجا چه می گذرد.

 

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*

46 + = 54